Persvoorstelling “De nieuwe Dienaar”: win de kinderzieltjes

Hoesje van cd en boek De zevende DienaarZoals beloofd mijn persoonlijke indrukken van de persvoorstelling van het nieuwe hoorspel van Het Geluidshuis, het sprookje “De nieuwe Dienaar”. Daarbij moet ik wel vermelden dat ik geen idee had wat deze persvoorstelling zou inhouden – zou het een meet & greet worden met de acteurs, of iets speciaals met achtergronden, voorstelling van plannen voor de toekomst?

Wel, het bleek uiteindelijk dat “de pers”, waartoe ik dus behoorde, mocht kennismaken met de manier waarop kinderen genieten van hoorspelen. Mijn partner en ik zagen inderdaad drommen kinderen het Cultureel Centrum De Kern in Wilrijk, waar de persvoorstelling gegeven zou worden, binnengaan, allemaal voorzien van een kussen, en sommigen zelfs van een dekentje. De kinderen namen plaatn op de vloer in een halfrond, en wij mochten op de normale klapstoelen zitten.

Intro
Warre Borgmans, de man achter Het Geluidshuis, verwelkomde de kinderen en sprak hen meteen aan – hij beloofde dat verschillende personages uit de sprookjes die ze al kenden, die dag zouden langskomen. En het was echt indrukwekkend hoe de kinderen de personages meteen herkenden aan de geluidjes die de klankman aandroeg – De Koning, De Visser, De Bisschop, Groene Michel… slechts enkele klanken hadden de kinderen nodig om de naam van hun favoriete sprookjesfiguren te roepen.

Telkenmale kwam acteur Gene Bervoets het toneel op, met heel summiere attributen, de ene keer een blauwe mantel, de andere keer een hengel, en slaagde erin onmiddellijk gestalte te geven aan deze erg verschillende figuren. Een compliment voor Bervoets, die deze gedaanteverwisseling met stem en gebaren geloofwaardig maakte.

Ondertussen kon je Mark Borgions, de vaste illustrator van de verhalen, aan het werk zien bij het tekenen van deze personages. Met de Adobe software tekende hij de figuren die je vorm zag krijgen en van attributen voorzien werden. Mooie software van Adobe trouwens, het moet heerlijk zijn om je creativiteit op deze manier uit te kunnen werken.

Voorstelling van De Nieuwe Dienaar
De kinderen werden wel wat onrustig, zij zaten te wachten op het sprookje. En dat kwam eraan.
De Nieuwe Dienaar gaat over een jongeman die ridder wil worden, maar er niets van bakt – hij kan zelfs zijn zwaard niet optillen, en vraagt voortdurend om een zwaard in de nieuwere materialen, zoals teflon. Er zijn de koning en koningin, en hun dochtertje. En natuurlijk een boze heks, Antithesia. Die in spiegelbeeld, onder de aarde, een kasteel bouwt waarvoor ze de stukkenpikt van de bovenwereld. En er is een loodgieter die, zoals loodgieters doen, opmerkingen maakt over de ondeugdelijkheid van het gebruikte materiaal, en ruime schattingen geeft.

Dingen die voor de aanwezige volwassenen herkenbaar zijn, en ik hoorde dan ook vaak gegrinnik bij hen. Maar je zag de kinderen beginnen draaien op hun kussen – in de ijver om het hoorspel zoveel mogelijk te stofferen, zodat ook de luisterende pa en ma geboeid kunnen zijn, raakte het verhaal zelf op een zijspoor, en dreigde het de aandacht van de kinderen te verliezen. Maar enkele snelle wendingen in de plot zorgden ervoor dat de kinderen na een tidjeheel aandachtig terug stil zaten, en geboeid toehoorden.

Met een cliffhanger werd een plaspauze aangekondigd – want voor kindertjes is het niet simpel om meer dan anderhalf uur stil te zitten. Omdat ikzelf nog andere verplichtingen had die dag, ben ik tijdens de pauze vertrokken, zodat ik niet weet hoe het verhaal afgelopen is (en ik ook de kans mislopen heb om het gratis boek met cd, dat voor me gereserveerd was, af te halen).

Mijn indrukken
Om te beginnen was ik enorm onder de indruk van het feit dat de kinderen deze hoorspelen echt zo in hun hart dragen, en de personages meteen herkennen. Dat is hoopgevend, want het betekent dat zij opgroeien met het fenomeen hoorspel, als iets “van deze tijd”, niet iets ouderwets. Zodat zij zich later niet moeten schamen voor hun “jeugdliefde”.

Het is heel mooi dat tijdens de voorstelling gebruik gemaakt werd van de tekeningen van het nieuwe boek dat bij het hoorspel hoort. Die werden geprojecteerd op een scherm op het toneel. Maar volgens mij heeft dit er toch ook voor gezorgd dat de concentratie van de kinderen doorbroken werd. Je kan niet rustig neerliggen op je kussen, en genieten van het hoorspel, wat de klank ervan tussen je oren, in je hersens als film laat afspelen, wanneer je tegelijkertijd naar het toneel moet kijken, naar een beeld. Beeld veronderstelt beweging. Er kwam wel zo na ongeveer 10 minuten telkens een nieuwe dia, maar er is e en discrepantie tussen het stilstaande beeld, en het snel veranderende verhaal.

Naar mijn gevoel is deze toevoeging van beeld storend, wanneer je het in groep moet beluisteren. Het beluisteren van een hoorspel is immers iets heel individueels, en in groep kan je wel neerliggen, en je laten meedrijven, maar het moeten opkijken naar het beeld verstoort die ervaring. Je bemerkte het ook bij de kinderen, er waren er weinig die echt bleven liggen en onder hun dekentje bleven luisteren.

Een hoorspel brengt rust in je hoofd
En dan is er nog het feit van de stemmetjes. Voor kinderen zijn die stemmetjes die vaak erg hoog gaan, en erg karikaturaal zijn, wellicht de beste manier om een personage over te brengen, omdat het karakter dan zo duidelijk herkenbaar is, de stemmen duidelijk van elkaar onderscheiden kunnen worden. Voor mij persoonlijk is het té zenuwachtig, te druk – maar ik ben dan ook geen kind meer. Ik ben fan van hoorspelen, omdat zij rust brengen in mijn hoofd, en dat vind ik niet terug bij deze sprookjes.

Dat is echter heel persoonlijk, en ik ben heel blij dat Het Geluidshuis kinderen inwijdt in de wondere wereld van het hoorspel. Maar misschien moet Het Geluidshuis ook eens intiemer gaan, en zich richten tot een categorie jongeren tussen 10 en 15? Heel wat jeugdboeken lenen zich tot een audio-verfilming, denk maar aan Ben X, Papier, …

Ik zou erg graag zien wat Het Geluidshuis van die jeugdboeken maken kan. Zonder stemmetjes graag – Het Geluidshuis heeft voldoende rasacteurs in huis die een personage op een geloofwaardige, natuurlijke manier kunnen uitbeelden met hun stem.

Toch nog dit: ik had gezegd dat ik zou trachten foto’s te maken van deze voorstelling. Ik heb geen foto’s kunnen maken; de zaal was donker, en mijn camera zou geflitst hebben, wat erg storend geweest zou zijn voor de andere aanwezigen. Maar hopelijk heb ik toch een beeld kunnen schetsen van het enthousiasme van de kinderen, want dat was wat mij het meeste plezier bezorgd heeft, en echt indrukwekkend was.

Advertenties

One Response to Persvoorstelling “De nieuwe Dienaar”: win de kinderzieltjes

  1. John schreef:

    Dankjewel voor dit uitgebreide verslag.

    Hoe herkenbaar, hoorspelproducties voor kinderen zijn ook voor mijn zenuwen niet al te best.

    Dankzij het Geluidshuis ontdekt een nieuwe generatie het medium hoorspel en dat is een positieve ontwikkeling.

    Nogmaals dank dat je tijd hebt vrijgemaakt om je indrukken met de volgers van je blog te delen.

    Groet,

    John

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: