Zijn podcasts hoorspelen?

16 februari 2019

Gelukkig kreeg het oor terug een rol in onze maatschappij, nadat decennialang het beeld de voornaamste rol speelde. Eerst was er radio, toen kwam tv. En toen kwam het internet, met streaming radio, met YouTube. En smartphones, waarop je via een soort abonnement -de podcasts- audio kon zetten, die je met een koptelefoon kon beluisteren. Meer nog: je kon ondertussen iets anders doen – sporten, afwassen, in de tuin werken, gewoon wandelen. Het oor werd herontdekt. De luisterboeken maakten hun opgang.

Eigenlijk had dit het moment moeten zijn om de hoorspelen hun plek in het oor van de luisteraar terug te laten opeisen. Maar dat is niet gebeurd. En daarvoor zijn volgens mij twee redenen.

Enerzijds: het enorme aanbod van nieuwe audio-content. Toegegeven: veel daarvan bestaat gewoon uit opgenomen gesprekken. Waarnemers op politiek, maatschappelijk, creatief of technologisch vlak nieuwe evoluties bespreken. Of interviews met interessante mensen. Uiteraard zijn die gesprekken waardevol, en kan je er veel van leren. Maar het blijven eigenlijk radio-uitzendingen, die via de podcast-technologie ter beschikking gesteld worden van de luisteraar, zodat hij die content kan beluisteren waar en wanneer hij dat wil, via zijn smartphone, tablet onderweg, of via zijn desktop computer thuis.

Steeds meer podcasts maken daarop een uitzondering. Zij geven geen gesprekken meer, maar werken met een scenario. De mensen die eraan meewerken worden ook geselecteerd op basis van hun audio, hun stem. En het verhaal dat zij brengen is geen nieuws maar een echt verhaal – iets wat de term ‘storytelling’ meekrijgt. The Calliphate is daarvan een mooi voorbeeld. Een waar gebeurd verhaal – het verslag van een journaliste, Rukmini Calimachi, en haar zoektocht naar wat de IS-strijders drijft. Een combinatie van reële opnames van gesprekken, afgewisseld met de stem van Rukmini die het verhaal vertelt. Bovendien ook een heel mooie geluidsregie, met achtergrondeffecten. Die podcasts met regie, met verzorgde audo, zijn mijn favoriete podcasts, omdat zij je meeslepen. En het hoorspel dicht benaderen.

Anderzijds: het is enorm spijtig dat de oude hoorspelen niet terug beschikbaar gesteld werden. De radio-omroepen verdienen een pak slaag op hun broek, omdat zij deze kans om mee te drijven op de golf van vernieuwde belangstelling voor audio-content, gemist hebben. Dit had hét moment geweest om oude(re) hoorselen terug te brengen.

In Nederland hebben zij dat jarenlang gedaan, weliswaar in de nachtradio uitzendingen. Wellicht om de “zeurende” luisteraars tevreden te stellen, die vroegen om hoorspelen – het is toch ongehoord (pun intended) om hoorspelen in prime time uit te zenden, niet? Maar sinds de nieuwe audiocontent beschikbaar is, de podcast, is dat initiatief stilgevallen. Toegegeven: in Nederland worden ook nieuwe hoorspelen gemaakt, heel knappe zelfs. En ook die komen via het podcast-formaat tot bij de luisteraars.

In Vlaanderen blijft de kelder, waarin de oude hoorspelen bewaard blijven, helaas potdicht. Meer nog: er worden gewoon géén nieuwe hoorspelen meer gemaakt. En dat terwijl de belangstelling voor audio nog nooit zo groot geweest was. En wij een enorme schat aan prachtige hoorspelen hebben. In dit blog heb ik er verschillende besproken, die tijdloos zijn, en je meeslepen op een golf van gevoelens.
Om het antwoord te geven op de vraag, gesteld in de titel van dit artikel: niet elke podcast is een hoorspel. In het woord hoorspel zit ‘spel’, iets dat geen werkelijkheid is. Een regie, acteurs vereist. Een hoorspel kan echter wel een podcast zijn, wanneer het via het internet aangeboden wordt, om te downloaden.

Hopelijk gaat de VRT eindelijk eens beseffen dat het rijke archief aan hoorspelen de kans verdient om door het grote publiek beluisterd te worden – als podcast?


Even een teken van leven… en excuses

1 augustus 2018

Dag lieve lezer van dit blog,

Tja, ik ben er nog steeds hoor. En ik houd nog altijd even veel van hoorspelen, van de oude en van de nieuwe die nu gemaakt worden. En ik zou ook zo graag daarover vertellen.

Maar nog steeds ontbreekt me de tijd. Om in een zetel te zitten, met enkel de koptelefoon op, om me volledig te concentreren op een hoorspel. Want dat is, in mijn ogen, zoals theater, niet zoals tv. TV, dat kan je vanuit een ooghoek bekijken. Theater, een hoorspel, dat vergt al je zintuigen. Zelfs al is het maar je oor dat moet werken, maar ook je hele brein werkt mee, en creëert voor je innerlijke oog scènes die door de hoorspelmakers gesuggereerd worden, en door jouw brein ingevuld worden.

Tijd maken is niet altijd simpel. Mensen rekenen op je, je hebt je werk, je maatschappelijke en familiale verplichtingen. Toch zijn er gelukkig nog altijd die ‘gestolen’ momenten, dat je fysiek bezig bent, en je geest eigenlijk ook wel graag bezig zou zijn. En die vul ik momenteel met podcasts.

De laatste jaren zijn die in een stroomversnelling geraakt. Van nieuwsuitzendingen, praatprogramma’s, soms amateuristisch gemaakt, zijn er tegenwoordig echte radioverhalen, mooi bewerkt, ingesproken door warm klinkende stemmen, perfect geregisseerd, met mooie muziek tussen de teksten.

Over enkele van die podcasts heb ik het al gehad – bijvoorbeeld Iemand, van de Vlaamse openbare zender Radio1.  Tot ik terug tijd heb om me echt neer te zetten voor de hoorspelen, zal ik in dit blog enkele andere podcasts vermelden, die het beluisteren meer dan waard zijn.

Hopelijk kan ik jullie auditieve honger tijdelijk stillen.

Tussen haakjes: podcasts kan je heel simpel via je smartphone downloaden (iPhone of Android). Indien je daarbij vragen hebt, laat het mij even weten? Podcast-apps zijn nagenoeg bekend bij de meeste gebruikers, maar als er meerdere lezers vragen hebben over het gebruik ervan, dan wil ik daar best eens een artikel aan wijden.

Hopelijk kunnen jullie mij deze lange stilte vergeven 🙂


Hoe zet je een hoorspel over naar je MP3 player?

14 september 2008

Je hebt dan wel de hoorspelen in MP3 formaat op je eigen computer staan, maar je moet ze nu nog wel overzetten naar je draagbare player (iPod of andere). Verschillende players maken enkel gebruik van zogenaamde synchronisatiesoftware; daarbij wordt automatisch alles wat zich op jouw computer bevindt gesynchroniseerd met wat op jouw player staat. Dat is goed voor muziek, maar voor hoorspelen is dat niet ideaal – een hoorspel beluister je, in tegenstelling tot muziek, slechts één keer, en over een paar jaar nog eens.

Zoals uiteengezet in vorige postings, maak je dus best gebruik van een player die je ook kan bijvullen met klikken en verslepen. Daartoe moet je de player dan instellen als Harde Schijf, bereikbaar via de USB poort, en niet als MTP apparaat (Media Transport Protocol onder Windows). Zodra je de als harde schijf geconfigureerde player aansluit op je computer, zal hij verschijnen als harde schijf in je Windows Verkenner, eventueel met de naam die jij aan de player gegeven hebt, en kan je met klikken en verslepen aan de slag.

Proberen deze instellingen te forceren, heeft geen zin. Na het afkoppelen van je player, moet het besturingssysteem op de player immers een update maken van de bibliotheek, overlopen welke bestanden je gewist en toegevoegd had, en een actuele lijst van de aanwezige bestanden aanmaken.

Om voortaan je bestanden over te zetten, volstaat het om Windows Verkenner te openen, een bestand rechts aan te klikken op je harde schijf, Kopiëren te kiezen, en dan te bladeren naar je MP3 player, daar op de gewenste plaats eveneens rechts te klikken, en PLakken te kiezen. Je kan ook gewoon de bestanden verslepen.


%d bloggers liken dit: